Praktische Pedagogische Tips

Praktische Pedagogische Tips

Spannende stiltes

Tips voor de TSOPosted by Saskya Wiegel Tue, February 06, 2018 21:33:29

Kan jij tegen een stilte in een gesprek of vul je die zo snel mogelijk op met praten? Wist je dat je meer te weten komt over gedachten, beweegredenen en gevoelens van kinderen als jij minder praat? Het is eigenlijk heel simpel. Als je praat luister je niet. Als je stil bent kun je de ander horen.

Gebruik jij bewust stiltes in jouw contact met kinderen?





Als je even stil bent kan het kind:

· verwerken wat jij zegt

· voelen dat er ruimte is om iets te zeggen

· voelen dat hij ‘aan de beurt’ mag zijn

· zich gehoord en gezien voelen


Eigenlijk grappig dat stil zijn zo moeilijk is. Het vraagt voor de meesten van ons een flinke inspanning.. Ook als de stilte voor jouw gevoel lang lijkt te duren WACHT! Jouw tijdsgevoel klopt op zo’n moment vaak niet. Ik weet het, wachten is moeilijk, wachten kan jou een onrustig gevoel geven, wachten voelt soms ongemakkelijk. Stiltes kunnen zelfs spannend zijn.


Ik nodig je van harte uit om jezelf hierin te trainen. Zie het als een uitdaging. Probeer komende weken eens een paar keer stil te zijn.


Afgelopen week moest ik mijzelf ook weer eens inhouden om niet te gaan praten. De situatie:

Ik kijk tijdens een trainingsdag ook even mee bij de TSO. Op het schoolplein loop ik heen en weer. Een kleuter staat met een papieren doekje tegen haar mond en kijkt mij met verdrietige ogen aan die smeken om contact. Ik ga door mijn knieën en zeg: ‘Hé wat zie ik? Jij hebt een doekje tegen je mond.’ Het meisje knikt. Ik ben stil. Ze vertelt met een ernstig gezicht dat ze op haar lip is gevallen en pijn heeft. Ze haalt het doekje weg zodat ik haar lip kan zien. Ik zie niets bijzonders aan haar lip maar het is duidelijk dat er voor haar wel wat aan de hand is. Ik vraag haar of het doekje helpt. Ze knikt. Ik: ‘Dat is fijn!’ Ik wijs naar haar andere hand en zeg: ‘In die hand zie ik een pleister.’ Ik ben stil. Ik wil wat zeggen, ik houd mij in. Ik wil wat vragen maar houd mij in. Ik ben nog steeds stil. Ik wacht. Er komt er een lachje op haar gezicht en dan zegt ze: ‘Die ga ik bewaren voor als het straks nog niet over is.’ Ze stopt de pleister goed weg in haar jaszak. Ik: ‘Ik hoop dat de pijn snel overgaat’. Ze knikt.

Een bijzondere ontmoeting!







  • Comments(0)//tsoexpeditie.expeditieopvoeden.nl/#post57