Praktische Pedagogische Tips

Praktische Pedagogische Tips

Waarom werk jij in de TSO?

Tips voor de TSOPosted by Saskya Wiegel Sat, September 08, 2018 22:01:14

Misschien een gekke vraag om aan het begin van het schooljaar aan jou te stellen. Ik doe het omdat het een hele belangrijke is. Het is een vraag die vaak vergeten wordt.

Kan je ‘jouw waarom’ in een tot twee zinnen onder woorden brengen?

Probeer dit te doen voordat je verder leest.

Er zijn veel verschillende antwoorden op de vraag. Ik ben benieuwd naar jouw motivatie!






Twee uitersten

Weet je dat jouw antwoord gevoeld wordt door de kinderen waarmee je werkt?

Ik schets hieronder twee uitersten. Stel:

A Je bent graag op de school. Ook al is het niet altijd even makkelijk, je geniet van het contact met de kinderen en de collega’s.

B Je bent eerlijk gezegd liever ergens anders. Je stoort je aan het gedrag van de kinderen. Je kan het geld echter heel goed gebruiken.

Kan jij je voorstellen dat situatie A een heel ander effect heeft op de relatie die jij met kinderen opbouwt dan situatie B? Kinderen merken het aan je. In situatie B ontstaat afstand tussen jou en de kinderen. Soms letterlijk. Het kan een onveilig gevoel veroorzaken.



Jas aan en tas op schoot

Zo zag ik eens op een school twee TSO medewerkers met hun jas aan, tasje op schoot, aan de zijkant in het klaslokaal zitten. Af en toe riepen ze vanaf hun stoeltje iets naar een kind. Ze zaten erbij alsof ze op de tram wachtten en ieder moment konden vertrekken. Ze vertelden mij dat ze het lastig vonden dat de kinderen niet goed luisterden, hen soms zelfs negeerden. Dat had in hun geval met verschillende factoren te maken. Ik kon mij hun gevoel goed voorstellen. Ze vonden het werk niet meer leuk. Ik kon het aan hen zien. Kinderen uiteraard ook.

Hoe positiever je in het werk staat hoe beter de relatie met kinderen zal worden. Kinderen nemen dat onbewust waar. Ze zullen beter naar je luisteren. Je krijgt stap voor stap meer overwicht op de groep.


Wat doe jij om positieve relaties op te bouwen?


Ben jij je hiervan bewust? Ik ben van mening dat kinderen recht hebben op positieve relaties. Relaties die helpen het zelfvertrouwen te vergroten. Relaties die kinderen ondersteunen op de weg die zij zelf leren lopen. Relaties die ontwikkeling stimulerend zijn.

Noteer iedere dag of week een aantal leuke momenten die jij in contact met een kind meemaakte of misschien zag je iets moois tussen kinderen onderling gebeuren. Wat heb je gedaan om de groep onder controle te krijgen? Noteer dat ook. Het geeft jou positieve energie. Die straal je uit.

Zeker met een nieuwe groep in dit schooljaar kan het je helpen. Leuk om met collega’s uit te wisselen wat je hebt gedaan of hebt gezien! Als je het ook met mij wilt delen? Ik hoor het graag!





  • Comments(0)//tsoexpeditie.expeditieopvoeden.nl/#post61

Verdriet om de knikkers

Tips voor de TSOPosted by Saskya Wiegel Mon, April 09, 2018 13:45:49

Ik loop op het schoolplein en zie in mijn ooghoek dat een jongen en een meisje onenigheid hebben. De situatie baart mij geen zorgen. Ik bemoei me er niet mee en loop door. Ze komen er vast wel uit.

Maar als ik voor de derde keer in de buurt ben huilt het meisje. Ze kijkt mij hulp vragend aan.



Ik ga door mijn knieën en zeg: ‘Jij bent aan het huilen.’

Ik ben stil.

Ze vertelt mij snikkend dat ze aan het knikkeren waren, voor ‘neppie’. Nu heeft hij, ze wijst naar de jongen, gewonnen en toch haar knikkers gepakt.

Ik ben stil.

De jongen zegt dat hij niet had gehoord dat het voor ‘neppie’ was.

Ik zeg: ‘Oké, dus jij dacht voor ‘neppie’ te spelen en jij dacht voor ‘eggie’ te spelen. Tsja, hoe zouden we dat nu eens op kunnen lossen?

Ik ben stil. Het blijft een poosje stil.

De jongen steekt zijn vinger in de lucht en roept met een lach op zijn gezicht: ’Ik heb een idee!’

‘Doe jij je ogen maar dicht en tel tot twintig.’

Het meisje huilend: ‘Ik weet al wat je dan gaat doen, dan doe je die kleinste knikker in mijn jaszak.’

Hij denkt na en zegt dan: ‘Misschien is tot twintig tellen niet genoeg. Draai je maar even om.’

Hij pakt haar bij de schouders en draait haar voorzichtig om.

Ik besluit ook omgedraaid naast het meisje te gaan staan en zeg: ‘Spannend, wat zal er gaan gebeuren?’

Ze knikt.

Het wachten duurt in onze beleving lang maar dan komt hij terug en zegt: ‘Draai je maar om. Kijk daar maar eens op het bankje.’

Op het bankje liggen de knikkerzakken.

‘Kijk maar in jouw zak’, zegt hij.

Ze loopt er naar toe, kijkt in de zak en er verschijnt een grote lach door haar tranen.

Ik: 'Wat is er gebeurd?

Ze vertelt lachend dat ze al haar knikkers terug heeft gekregen.

De kinderen lachen nu allebei.

Ik vraag hen of het zo is opgelost. Ze zeggen alle twee ja.

Ik geef hen een high five en zeg: ‘Mooie oplossing.’

De jongen kijkt tevreden. Het meisje houdt mijn hand nog wat langer vast. Dat ontroert me.



PS
Wil jij ook leren om relaxt ruzies te begeleiden en te werken aan een vertrouwensband met kinderen? Ik leer het je in het programma Expeditie Ruzie .





  • Comments(0)//tsoexpeditie.expeditieopvoeden.nl/#post60

Ben jij territorium bewust?

Tips voor de TSOPosted by Saskya Wiegel Thu, March 22, 2018 23:18:36

Wij mensen zijn net dieren. In mijn ogen zijn we kuddedieren. Een kudde heeft zijn leefgebied en voegt zich naar de regels en gewoonten van de groep. Ieder dier leert zijn plek binnen de kudde kennen. Vandaag bekijk ik de TSO eens van de dierlijke kant. Hoe komt het toch dat ik veel overblijf medewerkers hoor zeggen dat ze het gevoel hebben niet altijd serieus te worden genomen?




Het territorium van de leerkracht

Kinderen die naar school gaan komen het gebied, ofwel het territorium binnen van de leerkracht. Het is zijn of haar lokaal. De leerkracht is daar de baas. Dat geeft aanzien en status. De meeste kinderen gaan zich in de loop van de tijd steeds veiliger en vrijer voelen in het territorium. Ze maken zich het gebied eigen. Ook buiten het lokaal gebeurt dat maar in wat mindere mate. Het is nodig dat er een duidelijke leider is die zich laat zien. Hij zorgt ervoor dat grenzen steeds weer opnieuw worden afgebakend.

Het territorium van de kinderen

Maar dan is het 12 uur en gaat de leerkracht lunchen. De leider verdwijnt. Het gebied is nu van de kudde, van de kinderen. Kom jij binnen dan betreed je het territorium van de kinderen en de leerkracht. De kudde reageert op de indringer. Er is onrust. Zij zijn met veel en jij bent alleen. Zij zijn sterker. Ze accepteren niet zomaar een andere leider. Ze gaan uitproberen en bijvoorbeeld druk of grappig doen. Je zult als TSO medewerker je positie moeten verwerven. Dat kan aardig wat energie en tijd kosten.

Aparte lunchruimte

Hebben jullie op de school een aparte ruimte voor de lunch? De school is nog steeds het territorium van de kinderen maar hier heb jij het duidelijker voor het zeggen dan in hun eigen klaslokaal. Ze zullen je minder als indringer zien. Zorg dat je in de lunchruimte bent voordat de kinderen binnen komen. Dat scheelt aanzienlijk!


5 tips die je helpen een krachtige leider van de overblijfkudde te zijn:

1. Kijk bij binnenkomst vriendelijk en begroet iedere dag opnieuw de groep

2. Werk aan het opbouwen van een positieve relatie met de kinderen

3. Stel vriendelijk en duidelijk grenzen

4. Gebruik humor

5. Begeleid conflicten tussen kinderen op een rustige en positieve manier



Veel succes in de TSO!





  • Comments(0)//tsoexpeditie.expeditieopvoeden.nl/#post59

Je ouders in scheiding

Tips voor de TSOPosted by Saskya Wiegel Thu, March 08, 2018 17:36:19

Vandaag heb ik weer een keer een Expeditie Opvoeden on Tour voor je. Hierin spreek ik met een deskundige en vraag naar tips en adviezen voor de tussenschoolse opvang.

Ik realiseerde mij met enige schrik dat ik afgelopen jaren nog nooit iets heb geschreven over kinderen die een scheiding mee maken terwijl het zo veel voor komt! Ieder jaar komen er zo’n 70.000 kinderen in scheidingssituaties terecht. Een op de drie huwelijken strandt. Veel he?




Ik heb de vriendelijke en super toegankelijke Cindy Kerklingh van Tweemaal Thuis ontmoet. Zij begeleidt zowel privé als op scholen kinderen in echtscheidingssituaties. De methode die zij daarbij gebruikt heet KIES en staat voor Kinderen In Echtscheidings Situaties. Misschien heb je er wel eens van gehoord.


Cindy heeft 20 jaar werkervaring als leerkracht en Intern Begeleider op een basisschool. Ze weet als geen ander wat zich in de klas kan afspelen met kinderen in dit soort situaties.


Haar eerste tip en iets om over na te denken is deze:

Wist je dat veel kinderen uit zichzelf niets over een scheiding zeggen als het ze niet gevraagd wordt?



Cindy vertelt dat je bij kinderen in een echtscheiding situatie vaak veranderingen in gedrag ziet zoals bijvoorbeeld

· Drukker zijn

· Meer lichamelijk contact zoeken. Dit zie je vaak bij jongens.

· Terugtrekken, stiller zijn. Dit zie je meer bij meisjes.

· Niet meer willen luisteren

· Storend gedrag vertonen

· Sneller geïrriteerd zijn

· Onrust zoals bijvoorbeeld moeite met stil zitten


Er kan veel angst en onzekerheid zijn over wat er allemaal gaat gebeuren. De kinderen hebben vaak een ‘druk hoofd.’ Dit heeft tot gevolg dat ze minder (makkelijk) lesstof op kunnen nemen. Naar jou luisteren wordt ook lastiger als je hoofd zo vol is.

Is jou niets bekend over een scheiding maar valt een gedragsverandering bij het kind op?

· Ga naar de leerkracht. Zeg wat je ziet of hoort.

· Vraag de leerkracht of hij/zij weet of er wat speelt. De leerkracht mag jou melden dat er sprake is van een scheiding. De details mag hij niet doorgeven.

· De coördinator kan contact opnemen met de ouders om te overleggen wat tijdens het overblijven helpend kan zijn voor het kind.



Hier kan je op letten in jouw houding:

· Als het kind iets vertelt over de ouder, heb dan geen oordeel en kies geen partij. Blijf neutraal. Ook al lijkt het dat het kind partij kiest voor een van beiden. Op de lange termijn is het voor het kind belangrijk dat de relatie met beide ouders positief blijft.

· Het is belangrijk de kinderen niet met (goedbedoelde) hulp of oplossingen te bombarderen. Oplossingen worden niet verwacht.

· Verdriet delen lucht op. Tijdens de overblijf kan het kind wellicht net iets meer van zichzelf laten zien. Dan is het bieden van een veilige plek, waar het kind gezien en gehoord wordt al heel waardevol!

· Wees oprecht geïnteresseerd en geef het kind de ruimte om te vertellen. Door te luisteren kan je wat ruimte maken in het drukke hoofd van het kind.


Hier is nog een mooie tip van Cindy voor jouw communicatie:

Als je zegt: ‘Het valt mij op dat je… bijvoorbeeld: vaak andere kinderen slaat afgelopen 2 dagen. Gaat het?’, nodig je een kind uit om met een verhaal te komen. Deze vraag is ondersteunend en geeft meer ruimte dan ‘Hoe gaat het?’ Het is maar één woord wat je weglaat. Voel je het verschil?

Een jongen van 7 jaar antwoordde hier op met: ‘Nee.’ Hij heeft de TSO medewerkster verteld over de scheiding. Thuis vertelde hij aan zijn moeder over het gesprekje met de overblijf juf. Hij had gezegd niet meer precies te weten wat hij allemaal had verteld. Wat hij nog wel wist was dat hij het zo fijn vond dat zij hem even had geknuffeld. Dit had moeder ook een goed gevoel gegeven. Haar kind was in deze spannende situatie even gehoord en gezien.

Cindy: Weet dat je van grote waarde kunt zijn voor het kind.


Veel succes in de TSO!

Saskya Wiegel



  • Comments(0)//tsoexpeditie.expeditieopvoeden.nl/#post58

Spannende stiltes

Tips voor de TSOPosted by Saskya Wiegel Tue, February 06, 2018 21:33:29

Kan jij tegen een stilte in een gesprek of vul je die zo snel mogelijk op met praten? Wist je dat je meer te weten komt over gedachten, beweegredenen en gevoelens van kinderen als jij minder praat? Het is eigenlijk heel simpel. Als je praat luister je niet. Als je stil bent kun je de ander horen.

Gebruik jij bewust stiltes in jouw contact met kinderen?





Als je even stil bent kan het kind:

· verwerken wat jij zegt

· voelen dat er ruimte is om iets te zeggen

· voelen dat hij ‘aan de beurt’ mag zijn

· zich gehoord en gezien voelen


Eigenlijk grappig dat stil zijn zo moeilijk is. Het vraagt voor de meesten van ons een flinke inspanning.. Ook als de stilte voor jouw gevoel lang lijkt te duren WACHT! Jouw tijdsgevoel klopt op zo’n moment vaak niet. Ik weet het, wachten is moeilijk, wachten kan jou een onrustig gevoel geven, wachten voelt soms ongemakkelijk. Stiltes kunnen zelfs spannend zijn.


Ik nodig je van harte uit om jezelf hierin te trainen. Zie het als een uitdaging. Probeer komende weken eens een paar keer stil te zijn.


Afgelopen week moest ik mijzelf ook weer eens inhouden om niet te gaan praten. De situatie:

Ik kijk tijdens een trainingsdag ook even mee bij de TSO. Op het schoolplein loop ik heen en weer. Een kleuter staat met een papieren doekje tegen haar mond en kijkt mij met verdrietige ogen aan die smeken om contact. Ik ga door mijn knieën en zeg: ‘Hé wat zie ik? Jij hebt een doekje tegen je mond.’ Het meisje knikt. Ik ben stil. Ze vertelt met een ernstig gezicht dat ze op haar lip is gevallen en pijn heeft. Ze haalt het doekje weg zodat ik haar lip kan zien. Ik zie niets bijzonders aan haar lip maar het is duidelijk dat er voor haar wel wat aan de hand is. Ik vraag haar of het doekje helpt. Ze knikt. Ik: ‘Dat is fijn!’ Ik wijs naar haar andere hand en zeg: ‘In die hand zie ik een pleister.’ Ik ben stil. Ik wil wat zeggen, ik houd mij in. Ik wil wat vragen maar houd mij in. Ik ben nog steeds stil. Ik wacht. Er komt er een lachje op haar gezicht en dan zegt ze: ‘Die ga ik bewaren voor als het straks nog niet over is.’ Ze stopt de pleister goed weg in haar jaszak. Ik: ‘Ik hoop dat de pijn snel overgaat’. Ze knikt.

Een bijzondere ontmoeting!







  • Comments(0)//tsoexpeditie.expeditieopvoeden.nl/#post57

Adhd in de tussenschoolse opvang

Tips voor de TSOPosted by Saskya Wiegel Mon, September 18, 2017 22:08:52

Er is bij mij in de buurt een nieuwe praktijk geopend waar kinderen en volwassenen met ADHD worden begeleid. Omdat er vaak vragen zijn over het begeleiden van kinderen met ADHD leek het mij een goed idee om eens adviezen te vragen aan de ervaren coaches/counselors van de ADHD Praktijk Leiden e.o.


Ik had een boeiend gesprek met Moniek Mors en Tina Wrede. Zij hebben in hun praktijk veel te maken met wat zij noemen de ‘gevolgschade’ van ADHD en ADD. Door de vele botsingen met de omgeving veroorzaken ADHD en ADD ongemerkt veel stress en onzekerheid bij kinderen met deze aanleg. Precies dat is waar de kinderen en ook volwassenen eigenlijk meer last van hebben dan van de ADHD of ADD zelf.

Hoe mooi zou het zijn als we op school en in de TSO er voor zorgen zo min mogelijk gevolgschade te veroorzaken. Ik ben er een heel groot voorstander van!


Hieronder heb ik de adviezen en tips van beide dames voor je op een rijtje gezet.


Goed om te weten

Ieder kind is uniek dus ook ieder kind met ADHD. Hoe graag je misschien zou willen dat er kant en klare oplossingen zijn die voor alle kinderen werken…ze zijn er niet.

· Kinderen met ADHD hebben een aanleg die er voor zorgt dat alles wat er om hen heen gebeurt versnelt of versterkt. Ben je bijvoorbeeld onderzoekend van aard dan zie je dat versterkt terug bij het kind.

· Ze staan in een enorme spanning stand. Dit vraagt heel wat van hun lichaam. Daardoor komen boodschappen van buitenaf niet altijd goed binnen. De spanning kan leiden tot haantjesgedrag maar ook tot somberheid.

· Het rechtvaardigheidsgevoel is vaak groot. Als iets niet als eerlijk wordt ervaren zal het kind je dit duidelijk kenbaar maken.

· Ieder kind leert op een andere manier. De een moet bijvoorbeeld zien wat er moet gebeuren, de ander hoort het liever. Je bereikt meer door aan te sluiten op de voorkeursstijl.

· Sommige kinderen merken veel op en zeggen ook onomwonden wat ze zien. Weet dat dit niet bedoeld is als kritiek, om te kwetsen of om iets niet te willen doen.

· Ze zijn extra gevoelig voor schuld en schaamte.

· Ga er van uit dat gedrag dat jij als storend ervaart niet kwaadwillend is bedoeld. Het kind heeft jou nodig om te leren en ontdekken.



Tips voor jouw houding

Tina Wrede geeft aan dat het heel belangrijk is dat we echt contact maken met het kind. Je gehoord en gezien voelen is voor deze kinderen extreem belangrijk. Kijk achter het gedrag. Een kind dat de hele dag te horen krijgt dat het de dingen niet goed doet ontwikkelt een laag zelfbeeld met alle gevolgen van dien.

Als je zelf niet gelooft in jouw aanpak of geen vertrouwen hebt in het kind dan gaat niets werken. Juist deze kinderen voelen dat haarfijn aan. Wees dus heel zuiver. Heb het over gedrag en niet over hoe het kind is. Keur een kind nooit af. Laat kinderen fouten maken en deze fouten zelf weer oplossen. Bepaal altijd de buitenkaders/grenzen waarbinnen ruimte is voor inbreng van het kind. Kaders/grenzen geven een gevoel van veiligheid.

Daarnaast is het goed kinderen te betrekken op bijvoorbeeld de volgende manier:

‘Ik heb even je hulp nodig. Hoe kan ik deze zware doos het lokaal in krijgen?’

Zo doe je een beroep op de bewegingsbehoefte en de creativiteit. Je hebt dan gelijk een reden om een compliment te kunnen geven. Laat deze kinderen taken doen, zich verantwoordelijk voelen.

Focus op wat wel werkt met het kind.



Tips voor jouw communicatie

Stel op vriendelijke toon vragen als:

· Wat helpt jou om…..?

· Wat vind je fijn?

· Wie wil er eerst nog even 5 minuten rennen?

Als een kind moppert wordt dan niet boos. Reageer eens met:

· Wat is jouw vraag? of

· Wat wil je?


Reageer en bespreek vooraf zodat er minder hoeft te worden ingegrepen. Bijvoorbeeld: ‘Ik weet dat je graag mee wilt voetballen. Welke afspraken zullen we vandaag maken over het voetballen?’

Houd buiten contact door bijv. iedere 10 minuten te checken of het spel nog goed verloopt of dat er iets nodig is. Oogcontact kan ondersteunend zijn. Maak een aanmoedigend handgebaar of geef eens een knipoog.

Waarschuw 5 min van te voren dat het zo tijd is om… bijv. de fietsen naar de schuur te rijden.



Zo zorg je voor extra steun

Moniek Mors raadt aan om foto’s of pictogrammen voor de hele groep te gebruiken. Op deze afbeeldingen staat wat er moet gebeuren. Bijvoorbeeld: eten, broodtrommel in tas opruimen, jas pakken, buitenspelen. Kinderen die visueel zijn ingesteld geeft het extra houvast. Geef altijd ruimte voor beweging, voor het kwijt kunnen van energie. Houd de stilzit momenten zo kort mogelijk.

Check ieder kwartaal wat de behoefte in de TSO groep is. Hoe loopt het? Wat is er veranderd? Moeten we iets aanpassen? Extra aandacht geven of…? Op die manier loop je niet achter de feiten aan.



Wist je dat

Sommige kinderen met ADHD al zo’n ‘masker’ ontwikkeld hebben dat complimenten niet meer binnenkomen? Werk dan eerst aan de relatie met dit kind. Is er iemand in het team die iets meer met het kind heeft laat dat dan de vaste contactpersoon zijn/



Doe het niet alleen

Betrek in de begeleiding van deze kinderen altijd

· het kind zelf

· de TSO coördinator

· de leerkracht

· ouders

· eventueel de Intern Begeleider


Probeer altijd zoveel mogelijk gebruik te maken van de wijsheid van kinderen. Vraag het kind: ‘Wat moet ik vooral niet doen /wel doen zodat het goed (met je) gaat?’


Heel veel succes in de TSO!

Saskya Wiegel

Expeditie Opvoeden

Iedere dag een avontuur!











  • Comments(0)//tsoexpeditie.expeditieopvoeden.nl/#post56

Weggelopen van het schoolplein

Tips voor de TSOPosted by Saskya Wiegel Mon, September 04, 2017 10:35:17

Is er bij jullie wel eens een kind van het schoolplein weggelopen tijdens de TSO? Gelukkig komt het niet heel vaak voor maar als het gebeurt is het meestal een spannende situatie.


Het is een groot verschil of het gaat om een kleuter die bijvoorbeeld net op school is of een kind uit groep 8. Ook de emotionele situatie van het kind op het moment dat het weggaat speelt een grote rol. Heb je zelf gezien dat het kind wegliep of ben je door andere kinderen gewaarschuwd?


Redenen waarom een kind besluit weg te lopen kunnen zijn:

· Overstuur zijn na een niet (goed) opgelost conflict

· Zich niet begrepen voelen

· Geen zin hebben om over te blijven en naar huis willen

· Om een Pokémon te vangen (echt gebeurd!)





Soms lopen kinderen letterlijk weg van een moeilijke of een voor hen heftige situatie. Wat te doen? Hier zijn een aantal tips:

· Maak een inschatting van de ernst van de situatie

· Informeer een collega en draag het toezicht op jouw kinderen aan de ander over

· Probeer het kind zo snel mogelijk in het oog te krijgen.

· Zorg dat iemand de tso coördinator of directeur waarschuwt

· Als het kind niet verder van jou weg gaat lopen, probeer je contact te maken

· Je kunt een ouder kind zeggen dat je in de buurt blijft omdat je het belangrijk vindt dat het kind veilig is. De allerjongsten neem je aan de hand mee terug.

· Heb oog voor de emotie en gedachten.

· Praat rustig, voorkom schreeuwen of dreigen.

· Probeer het oudere kind terug te praten naar school als je merkt dat daar ruimte voor is.

· Zeg dat je bent geschrokken en blij bent dat hij weer terug is


Wist je dat basisschoolkinderen die weglopen meestal niet ronddolen? Ze gaan vaak naar huis. Jonge kinderen die helemaal alleen over straat lopen vallen voorbijgangers nogal eens op. Zij stellen het kind vragen of alarmeren bijvoorbeeld de politie. De oudste kinderen komen soms na een poosje zelf weer terug naar school.


Bespreek een wegloopsituatie altijd na. Een gesprek is pas zinvol als eventuele emoties zijn gezakt. Deze vragen kunnen jou informatie geven en het kind helpen:

· Wat is er precies gebeurd?

· Wat dacht het kind?

· Hoe voelde het zich?

· Wat zou helpen als het zich weer zo voelt?

· Hoe kan weglopen worden voorkomen?


Ik ben benieuwd wat jullie in dit soort situaties doen? Welke afspraken hebben jullie?

Hebben jullie een incidentenprotocol/beleid waarin iets staat over weglopen? Het kan handig zijn om dit te hebben. Het geeft je houvast in dit soort situaties.

Heb jij nog tips voor collega’s?


Ruzie maken mag. Oplossen moet
. Deze zin kwam ik tegen bij het Lunchparadijs in Heemstede. Prachtig dat zij dit hebben opgenomen in de TSO informatiefolder voor ouders. Ruzie maken is namelijk leerzaam. Voorwaarde is wel dat we de kinderen goed begeleiden bij het zelf leren oplossen van problemen. Dat we hen leren oog te hebben voor gevoelens van de ander en escalaties zoals weglopen kunnen voorkomen.

Wil je de ins and outs van kinderen en hun ruzies leren?

Lees hier
wat het programma Expeditie Ruzie jullie kan bieden.


Veel succes in de TSO!

Saskya Wiegel, Expeditie Opvoeden





  • Comments(0)//tsoexpeditie.expeditieopvoeden.nl/#post55

Denk jij dat je dit kan?

Tips voor de TSOPosted by Saskya Wiegel Tue, June 06, 2017 13:05:00

Grote kans dat de titel van dit bericht jou nieuwsgierig maakte. Klopt dat? Mijn tip van deze week gaat namelijk over nieuwsgierigheid.

Nieuwsgierigheid is een van de vijf vaardigheden die je nodig hebt om inlevingsvermogen, ook wel empathie genoemd, te ontwikkelen. Volgens Simon Baron Cohen is empathie ons vermogen om vast te stellen wat iemand anders denkt of voelt en met passende emotie te reageren op zijn gedachten en gevoelens.

We kunnen kinderen tijdens de TSO begeleiden in hun proces om inlevingsvermogen te ontwikkelen. Dit werkt het beste door te proberen zelf een zo goed mogelijk voorbeeld te zijn. Laat in jouw gedrag zien hoe de vaardigheid nieuwsgierig zijn naar wat de ander beweegt, werkt.


Zo leren we elkaar beter kennen

· Stel jij vragen aan kinderen?

· Kan jij oprechte belangstelling tonen?

· Ben jij bijvoorbeeld echt nieuwsgierig naar wat een kind beweegt om bepaald gedrag te vertonen of maakt het je eerder boos?

· Kan je luisteren zonder gelijk te oordelen over het antwoord dat het kind geeft?


Waarom en wat

Als je een vraag stelt begint die dan met:

· Waarom? Bijvoorbeeld: ‘Waarom ben jij niet stil als ik dat aan je vraag?’

· Wat? Bijvoorbeeld: ‘Wat gebeurde er nou net toen ik vroeg of je stil wilde zijn?’

Via de laatste manier ben je meer nieuwsgierig dan de eerste manier. Als je er ook nog voor zorgt dat je stem aan het eind van de zin iets omhoog gaat heb je nog meer effect. Grappig toch? In het woord waarom zit een beschuldiging. Dat wordt gevoeld en er wordt meestal verdedigend op gereageerd. Op de verdediging volgt dan, voor we er erg in hebben, weer een aanval. Op die manier ben je niet meer nieuwsgierig. Je mist dan de informatie waar het eigenlijk echt over gaat. Dat is jammer.

Misschien leuk om komende week eens een dagje (extra) nieuwsgierig te zijn naar wat kinderen denken en voelen.

Wist je dit?

Je echt verplaatsen in de gedachten van de ander betekent niet dat je die ander behandelt zoals je zelf behandeld zou willen worden. Het gaat om wat die ander nodig heeft.


Veel succes in de TSO!








  • Comments(0)//tsoexpeditie.expeditieopvoeden.nl/#post54
« PreviousNext »