Praktische Pedagogische Tips

Praktische Pedagogische Tips

Spannende stiltes

Tips voor de TSOPosted by Saskya Wiegel Tue, February 06, 2018 21:33:29

Kan jij tegen een stilte in een gesprek of vul je die zo snel mogelijk op met praten? Wist je dat je meer te weten komt over gedachten, beweegredenen en gevoelens van kinderen als jij minder praat? Het is eigenlijk heel simpel. Als je praat luister je niet. Als je stil bent kun je de ander horen.

Gebruik jij bewust stiltes in jouw contact met kinderen?





Als je even stil bent kan het kind:

· verwerken wat jij zegt

· voelen dat er ruimte is om iets te zeggen

· voelen dat hij ‘aan de beurt’ mag zijn

· zich gehoord en gezien voelen


Eigenlijk grappig dat stil zijn zo moeilijk is. Het vraagt voor de meesten van ons een flinke inspanning.. Ook als de stilte voor jouw gevoel lang lijkt te duren WACHT! Jouw tijdsgevoel klopt op zo’n moment vaak niet. Ik weet het, wachten is moeilijk, wachten kan jou een onrustig gevoel geven, wachten voelt soms ongemakkelijk. Stiltes kunnen zelfs spannend zijn.


Ik nodig je van harte uit om jezelf hierin te trainen. Zie het als een uitdaging. Probeer komende weken eens een paar keer stil te zijn.


Afgelopen week moest ik mijzelf ook weer eens inhouden om niet te gaan praten. De situatie:

Ik kijk tijdens een trainingsdag ook even mee bij de TSO. Op het schoolplein loop ik heen en weer. Een kleuter staat met een papieren doekje tegen haar mond en kijkt mij met verdrietige ogen aan die smeken om contact. Ik ga door mijn knieën en zeg: ‘Hé wat zie ik? Jij hebt een doekje tegen je mond.’ Het meisje knikt. Ik ben stil. Ze vertelt met een ernstig gezicht dat ze op haar lip is gevallen en pijn heeft. Ze haalt het doekje weg zodat ik haar lip kan zien. Ik zie niets bijzonders aan haar lip maar het is duidelijk dat er voor haar wel wat aan de hand is. Ik vraag haar of het doekje helpt. Ze knikt. Ik: ‘Dat is fijn!’ Ik wijs naar haar andere hand en zeg: ‘In die hand zie ik een pleister.’ Ik ben stil. Ik wil wat zeggen, ik houd mij in. Ik wil wat vragen maar houd mij in. Ik ben nog steeds stil. Ik wacht. Er komt er een lachje op haar gezicht en dan zegt ze: ‘Die ga ik bewaren voor als het straks nog niet over is.’ Ze stopt de pleister goed weg in haar jaszak. Ik: ‘Ik hoop dat de pijn snel overgaat’. Ze knikt.

Een bijzondere ontmoeting!







  • Comments(0)//tsoexpeditie.expeditieopvoeden.nl/#post57

Adhd in de tussenschoolse opvang

Tips voor de TSOPosted by Saskya Wiegel Mon, September 18, 2017 22:08:52

Er is bij mij in de buurt een nieuwe praktijk geopend waar kinderen en volwassenen met ADHD worden begeleid. Omdat er vaak vragen zijn over het begeleiden van kinderen met ADHD leek het mij een goed idee om eens adviezen te vragen aan de ervaren coaches/counselors van de ADHD Praktijk Leiden e.o.


Ik had een boeiend gesprek met Moniek Mors en Tina Wrede. Zij hebben in hun praktijk veel te maken met wat zij noemen de ‘gevolgschade’ van ADHD en ADD. Door de vele botsingen met de omgeving veroorzaken ADHD en ADD ongemerkt veel stress en onzekerheid bij kinderen met deze aanleg. Precies dat is waar de kinderen en ook volwassenen eigenlijk meer last van hebben dan van de ADHD of ADD zelf.

Hoe mooi zou het zijn als we op school en in de TSO er voor zorgen zo min mogelijk gevolgschade te veroorzaken. Ik ben er een heel groot voorstander van!


Hieronder heb ik de adviezen en tips van beide dames voor je op een rijtje gezet.


Goed om te weten

Ieder kind is uniek dus ook ieder kind met ADHD. Hoe graag je misschien zou willen dat er kant en klare oplossingen zijn die voor alle kinderen werken…ze zijn er niet.

· Kinderen met ADHD hebben een aanleg die er voor zorgt dat alles wat er om hen heen gebeurt versnelt of versterkt. Ben je bijvoorbeeld onderzoekend van aard dan zie je dat versterkt terug bij het kind.

· Ze staan in een enorme spanning stand. Dit vraagt heel wat van hun lichaam. Daardoor komen boodschappen van buitenaf niet altijd goed binnen. De spanning kan leiden tot haantjesgedrag maar ook tot somberheid.

· Het rechtvaardigheidsgevoel is vaak groot. Als iets niet als eerlijk wordt ervaren zal het kind je dit duidelijk kenbaar maken.

· Ieder kind leert op een andere manier. De een moet bijvoorbeeld zien wat er moet gebeuren, de ander hoort het liever. Je bereikt meer door aan te sluiten op de voorkeursstijl.

· Sommige kinderen merken veel op en zeggen ook onomwonden wat ze zien. Weet dat dit niet bedoeld is als kritiek, om te kwetsen of om iets niet te willen doen.

· Ze zijn extra gevoelig voor schuld en schaamte.

· Ga er van uit dat gedrag dat jij als storend ervaart niet kwaadwillend is bedoeld. Het kind heeft jou nodig om te leren en ontdekken.



Tips voor jouw houding

Tina Wrede geeft aan dat het heel belangrijk is dat we echt contact maken met het kind. Je gehoord en gezien voelen is voor deze kinderen extreem belangrijk. Kijk achter het gedrag. Een kind dat de hele dag te horen krijgt dat het de dingen niet goed doet ontwikkelt een laag zelfbeeld met alle gevolgen van dien.

Als je zelf niet gelooft in jouw aanpak of geen vertrouwen hebt in het kind dan gaat niets werken. Juist deze kinderen voelen dat haarfijn aan. Wees dus heel zuiver. Heb het over gedrag en niet over hoe het kind is. Keur een kind nooit af. Laat kinderen fouten maken en deze fouten zelf weer oplossen. Bepaal altijd de buitenkaders/grenzen waarbinnen ruimte is voor inbreng van het kind. Kaders/grenzen geven een gevoel van veiligheid.

Daarnaast is het goed kinderen te betrekken op bijvoorbeeld de volgende manier:

‘Ik heb even je hulp nodig. Hoe kan ik deze zware doos het lokaal in krijgen?’

Zo doe je een beroep op de bewegingsbehoefte en de creativiteit. Je hebt dan gelijk een reden om een compliment te kunnen geven. Laat deze kinderen taken doen, zich verantwoordelijk voelen.

Focus op wat wel werkt met het kind.



Tips voor jouw communicatie

Stel op vriendelijke toon vragen als:

· Wat helpt jou om…..?

· Wat vind je fijn?

· Wie wil er eerst nog even 5 minuten rennen?

Als een kind moppert wordt dan niet boos. Reageer eens met:

· Wat is jouw vraag? of

· Wat wil je?


Reageer en bespreek vooraf zodat er minder hoeft te worden ingegrepen. Bijvoorbeeld: ‘Ik weet dat je graag mee wilt voetballen. Welke afspraken zullen we vandaag maken over het voetballen?’

Houd buiten contact door bijv. iedere 10 minuten te checken of het spel nog goed verloopt of dat er iets nodig is. Oogcontact kan ondersteunend zijn. Maak een aanmoedigend handgebaar of geef eens een knipoog.

Waarschuw 5 min van te voren dat het zo tijd is om… bijv. de fietsen naar de schuur te rijden.



Zo zorg je voor extra steun

Moniek Mors raadt aan om foto’s of pictogrammen voor de hele groep te gebruiken. Op deze afbeeldingen staat wat er moet gebeuren. Bijvoorbeeld: eten, broodtrommel in tas opruimen, jas pakken, buitenspelen. Kinderen die visueel zijn ingesteld geeft het extra houvast. Geef altijd ruimte voor beweging, voor het kwijt kunnen van energie. Houd de stilzit momenten zo kort mogelijk.

Check ieder kwartaal wat de behoefte in de TSO groep is. Hoe loopt het? Wat is er veranderd? Moeten we iets aanpassen? Extra aandacht geven of…? Op die manier loop je niet achter de feiten aan.



Wist je dat

Sommige kinderen met ADHD al zo’n ‘masker’ ontwikkeld hebben dat complimenten niet meer binnenkomen? Werk dan eerst aan de relatie met dit kind. Is er iemand in het team die iets meer met het kind heeft laat dat dan de vaste contactpersoon zijn/



Doe het niet alleen

Betrek in de begeleiding van deze kinderen altijd

· het kind zelf

· de TSO coördinator

· de leerkracht

· ouders

· eventueel de Intern Begeleider


Probeer altijd zoveel mogelijk gebruik te maken van de wijsheid van kinderen. Vraag het kind: ‘Wat moet ik vooral niet doen /wel doen zodat het goed (met je) gaat?’


Heel veel succes in de TSO!

Saskya Wiegel

Expeditie Opvoeden

Iedere dag een avontuur!











  • Comments(0)//tsoexpeditie.expeditieopvoeden.nl/#post56

Weggelopen van het schoolplein

Tips voor de TSOPosted by Saskya Wiegel Mon, September 04, 2017 10:35:17

Is er bij jullie wel eens een kind van het schoolplein weggelopen tijdens de TSO? Gelukkig komt het niet heel vaak voor maar als het gebeurt is het meestal een spannende situatie.


Het is een groot verschil of het gaat om een kleuter die bijvoorbeeld net op school is of een kind uit groep 8. Ook de emotionele situatie van het kind op het moment dat het weggaat speelt een grote rol. Heb je zelf gezien dat het kind wegliep of ben je door andere kinderen gewaarschuwd?


Redenen waarom een kind besluit weg te lopen kunnen zijn:

· Overstuur zijn na een niet (goed) opgelost conflict

· Zich niet begrepen voelen

· Geen zin hebben om over te blijven en naar huis willen

· Om een Pokémon te vangen (echt gebeurd!)





Soms lopen kinderen letterlijk weg van een moeilijke of een voor hen heftige situatie. Wat te doen? Hier zijn een aantal tips:

· Maak een inschatting van de ernst van de situatie

· Informeer een collega en draag het toezicht op jouw kinderen aan de ander over

· Probeer het kind zo snel mogelijk in het oog te krijgen.

· Zorg dat iemand de tso coördinator of directeur waarschuwt

· Als het kind niet verder van jou weg gaat lopen, probeer je contact te maken

· Je kunt een ouder kind zeggen dat je in de buurt blijft omdat je het belangrijk vindt dat het kind veilig is. De allerjongsten neem je aan de hand mee terug.

· Heb oog voor de emotie en gedachten.

· Praat rustig, voorkom schreeuwen of dreigen.

· Probeer het oudere kind terug te praten naar school als je merkt dat daar ruimte voor is.

· Zeg dat je bent geschrokken en blij bent dat hij weer terug is


Wist je dat basisschoolkinderen die weglopen meestal niet ronddolen? Ze gaan vaak naar huis. Jonge kinderen die helemaal alleen over straat lopen vallen voorbijgangers nogal eens op. Zij stellen het kind vragen of alarmeren bijvoorbeeld de politie. De oudste kinderen komen soms na een poosje zelf weer terug naar school.


Bespreek een wegloopsituatie altijd na. Een gesprek is pas zinvol als eventuele emoties zijn gezakt. Deze vragen kunnen jou informatie geven en het kind helpen:

· Wat is er precies gebeurd?

· Wat dacht het kind?

· Hoe voelde het zich?

· Wat zou helpen als het zich weer zo voelt?

· Hoe kan weglopen worden voorkomen?


Ik ben benieuwd wat jullie in dit soort situaties doen? Welke afspraken hebben jullie?

Hebben jullie een incidentenprotocol/beleid waarin iets staat over weglopen? Het kan handig zijn om dit te hebben. Het geeft je houvast in dit soort situaties.

Heb jij nog tips voor collega’s?


Ruzie maken mag. Oplossen moet
. Deze zin kwam ik tegen bij het Lunchparadijs in Heemstede. Prachtig dat zij dit hebben opgenomen in de TSO informatiefolder voor ouders. Ruzie maken is namelijk leerzaam. Voorwaarde is wel dat we de kinderen goed begeleiden bij het zelf leren oplossen van problemen. Dat we hen leren oog te hebben voor gevoelens van de ander en escalaties zoals weglopen kunnen voorkomen.

Wil je de ins and outs van kinderen en hun ruzies leren?

Lees hier
wat het programma Expeditie Ruzie jullie kan bieden.


Veel succes in de TSO!

Saskya Wiegel, Expeditie Opvoeden





  • Comments(0)//tsoexpeditie.expeditieopvoeden.nl/#post55

Denk jij dat je dit kan?

Tips voor de TSOPosted by Saskya Wiegel Tue, June 06, 2017 13:05:00

Grote kans dat de titel van dit bericht jou nieuwsgierig maakte. Klopt dat? Mijn tip van deze week gaat namelijk over nieuwsgierigheid.

Nieuwsgierigheid is een van de vijf vaardigheden die je nodig hebt om inlevingsvermogen, ook wel empathie genoemd, te ontwikkelen. Volgens Simon Baron Cohen is empathie ons vermogen om vast te stellen wat iemand anders denkt of voelt en met passende emotie te reageren op zijn gedachten en gevoelens.

We kunnen kinderen tijdens de TSO begeleiden in hun proces om inlevingsvermogen te ontwikkelen. Dit werkt het beste door te proberen zelf een zo goed mogelijk voorbeeld te zijn. Laat in jouw gedrag zien hoe de vaardigheid nieuwsgierig zijn naar wat de ander beweegt, werkt.


Zo leren we elkaar beter kennen

· Stel jij vragen aan kinderen?

· Kan jij oprechte belangstelling tonen?

· Ben jij bijvoorbeeld echt nieuwsgierig naar wat een kind beweegt om bepaald gedrag te vertonen of maakt het je eerder boos?

· Kan je luisteren zonder gelijk te oordelen over het antwoord dat het kind geeft?


Waarom en wat

Als je een vraag stelt begint die dan met:

· Waarom? Bijvoorbeeld: ‘Waarom ben jij niet stil als ik dat aan je vraag?’

· Wat? Bijvoorbeeld: ‘Wat gebeurde er nou net toen ik vroeg of je stil wilde zijn?’

Via de laatste manier ben je meer nieuwsgierig dan de eerste manier. Als je er ook nog voor zorgt dat je stem aan het eind van de zin iets omhoog gaat heb je nog meer effect. Grappig toch? In het woord waarom zit een beschuldiging. Dat wordt gevoeld en er wordt meestal verdedigend op gereageerd. Op de verdediging volgt dan, voor we er erg in hebben, weer een aanval. Op die manier ben je niet meer nieuwsgierig. Je mist dan de informatie waar het eigenlijk echt over gaat. Dat is jammer.

Misschien leuk om komende week eens een dagje (extra) nieuwsgierig te zijn naar wat kinderen denken en voelen.

Wist je dit?

Je echt verplaatsen in de gedachten van de ander betekent niet dat je die ander behandelt zoals je zelf behandeld zou willen worden. Het gaat om wat die ander nodig heeft.


Veel succes in de TSO!








  • Comments(0)//tsoexpeditie.expeditieopvoeden.nl/#post54

Verschrikkelijk boos en niet luisteren

Tips voor de TSOPosted by Saskya Wiegel Wed, May 10, 2017 11:05:31

Zoals je weet vind ik het altijd leuk om oplossingen te bedenken voor situaties die als lastig worden ervaren. Tijdens de training Expeditie Ruzie kwam de vraag wat je kan doen als kinderen tijdens een ruzie zo verschrikkelijk boos zijn dat ze niet naar je willen luisteren.

De tso medewerkster die wilde ingrijpen bij een heftige ruzie vertelde dat zij in deze situatie al snel een gevoel van machteloosheid had gekregen. Het meest boze kind wilde niet direct luisteren. Dat veroorzaakte vervolgens een gevoel van irritatie en boosheid bij haar. Ik snap dat heel goed. Je komt immers helpen en dan luisteren de kinderen niet. Je wilt de situatie weer veilig maken. De realiteit is dat we nu twee boze kinderen en een boze volwassene hebben.



Waarom je niet goed kunt luisteren als je boos bent

Als je boos bent is je hoofd gevuld met emotie. Er is geen of zeer weinig ruimte over om te luisteren naar een, goed bedoeld, verhaal over dat je niet mag vechten enz. Als de boosheid wat is gezakt komt er langzaam ruimte vrij voor een oplossing. Je kunt dus tijd en energie besparen door hier niet teveel te praten.


Dit kan je doen

· Gaan kinderen elkaar heel agressief te lijf dan stap je er kordaat op af

· Zeg streng: ‘STOP nu direct met ….. slaan/vechten’ etc.

· Doen ze dit niet maak dan met je armen een duidelijke beweging waarmee je de kinderen uit elkaar duwt. Herhaal dit eventueel nog twee keer op een heel besliste toon. Zeg waar kind 1 en kind 2 naar toe moeten gaan. Als het conflict heel heftig is stuur je ze niet naar dezelfde plek.

· Vraag eventueel een collega jou te assisteren als je kinderen naar twee verschillende plekken moet sturen.

· Wacht met het uitpraten van het conflict

· Laat kinderen eerst tot rust komen

· Zorg dat je zelf ook eerst rustig wordt als dat nog niet het geval is


TIP:
Tot rust komen kan je versnellen door zelf rustig te blijven en de emotie van het kind te benoemen zonder er over te oordelen. Houd daarna even je mond. Dat kalmeert de emotiekernen in de hersenen. Er komt dan ruimte vrij voor een gesprekje dat je straks met de zal hebben.

· Vraag wat er is gebeurd en hoe ze het zouden kunnen oplossen zodat ze beiden een goed pauze hebben

· Geef niet gelijk jouw tips. Laat de kinderen zelf nadenken en beslissen of het een goede oplossing is

· Geef een compliment als ze tot een oplossing zijn gekomen

· Geef aan de coördinator en leerkracht door wat er is gebeurd.



De afbeelding hierboven is van Janneke de Boer-Boleij en vind je ook terug in de Survivalgids voor de TSO.

Veel succes in de TSO!
Saskya Wiegel
Expeditie Opvoeden















  • Comments(0)//tsoexpeditie.expeditieopvoeden.nl/#post53

Straks is het huilen

Tips voor de TSOPosted by Saskya Wiegel Mon, April 03, 2017 13:47:33

Een groepje jongens is aan het stoeien op het schoolplein. De TSO medewerkster loopt er een beetje geïrriteerd naar toe want gisteren deden ze dit ook al. ‘Is dit nog leuk jongens?’ vraagt ze. Er wordt hard JA geroepen. Ze vraagt hen er toch maar mee te stoppen want straks wordt het huilen. Herkenbaar?



Vind jij het lastig om naar stoeiende jongens te kijken? Vind je het moeilijk om te beslissen of je moet ingrijpen of (nog) niet? Veel vrouwen vinden stoeien vervelend. Het vrouwenbrein houdt er namelijk niet van. Je bent meestal snel bezorgd in dit soort situaties. Je wilt liever dat het stopt. Misschien wil je niet dat kinderen zich bezeren. Of denk jij wellicht aan een boze ouder die hierover kan komen klagen als hij het verhaal van zijn kind hoort. Toch is stoeien belangrijk voor jongens. Veel belangrijker dan vrouwen denken.

Jongens hebben het nodig om te mogen stoeien. Het hoort er bij. Weet dat veel kinderen hier nog wel begeleiding bij nodig hebben. Wat mag en wat mag niet? Help kinderen elkaars grenzen te respecteren. Bijvoorbeeld: stop als iemand dat duidelijk zegt of roept.

In het boek Hoera het is een jongen/meisje zegt Betsy van de Grift er het volgende over:

Stoeien is een krachtmeting. Jongens bepalen op die manier hun positie ten opzichte van de ander. Ze komen veel te weten over hun lichaam en kracht. Het geeft hen zelfvertrouwen. Het is belangrijk dat jongens hun kracht verantwoord leren inzetten.


Betsy geeft de volgende tips:

· Kijk eerst naar het stoeispel. Gaat het er gelijkwaardig aan toe?

· Kijk of er iets kapot kan of dat er een gevaarlijke situatie is.

· Zorg dat de jongens weten dat jij er bent en ze in de gaten houdt.

· Probeer met een neutraal gezicht te kijken. Niet angstig of geïrriteerd.

· Rond het stoeien af als het nodig is. Doe dit heel duidelijk.

· Zeg wat je zag en geef een positieve reactie.


Tijdens de training Expeditie Jongens merk ik dat het geven van positieve reacties op stoeien vaak als lastig wordt ervaren. Ik heb hier een paar voorbeelden die je op weg kunnen helpen:

Ø Jij kon stevig blijven staan terwijl ze je probeerden omver te duwen.

Ø Goed dat je stopte toen hij zei dat je hem pijn deed.

Ø Je wist je heel snel onder de jongens die boven op je lagen uit te wurmen.

Ø Wat hebben jullie veel gelachen

Ø Wat een sterke armen heb jij


Stoeien mag, vechten wordt gestopt

Bij stoeien is het meestal niet de bedoeling om de ander pijn te doen. Vechten heeft een meer agressieve lading. Hier wordt de ander vaak wel in een reflex of soms ook bewust pijn gedaan. Het ontstaat bijvoorbeeld als er een grens van het kind of groepje kinderen wordt overschreden. Als je weet dat er kinderen zijn waar stoeien altijd over gaat in vechten kan je het stoeien stoppen voor het vechten wordt. Zo hebben de jongens een positieve ervaring opgedaan in plaats van een negatieve. Zeg bijvoorbeeld:

‘We stoppen nu het stoeien want dit waren 5 fantastische minuten.’ Geef ieder kind een persoonlijk compliment en een high five.



Doe eens een Stoei Studie voor jouw TSO

Ø Wat vinden jullie van stoeiende kinderen?

Ø Zijn er TSO regels over stoeien?

Ø Zijn er schoolregels over stoeien?

Ø Komen ze overeen of zijn er verschillen?

Ø Hoe gaan jullie met eventuele verschillen om?

Ø Kennen de kinderen de stoeiregels? Van wie hebben ze die gehoord? Wanneer zijn ze voor het laatst met de kinderen doorgenomen?

Ø Welke houding wordt er van de TSO medewerkers verwacht?

Ø Hoe ondersteun je de TSO medewerkers hier in?

Ø Zijn ouders op de hoogte van het stoeibeleid?


Veel succes in de TSO!

Saskya Wiegel
Expeditie Opvoeden









  • Comments(0)//tsoexpeditie.expeditieopvoeden.nl/#post52

Benoemen wat je ziet

Tips voor de TSOPosted by Saskya Wiegel Sun, March 19, 2017 22:42:07

Het lijkt makkelijk maar is o zo moeilijk. Gedrag van kinderen benoemen zonder er een oordeel over te geven. Lukt jou dat?

Met ‘benoemen wat je ziet’ bedoel ik dat je beschrijft wat je ziet gebeuren. Je noemt alleen de feiten. Wat je er van vindt laat je achterwege. Je houdt jouw emotie onder controle.


· Ik zie je de bal afpakken van Niels

· Ik zie lege broodzakjes op je tafel liggen

· Ik zie hier twee boze kinderen voor mij staan

· Ik zag je de tassen verstoppen van Ahmed en Jonas

· Ik zie 10 kinderen klaar zitten met de broodtrommel



Als je benoemt wat je ziet en je houdt daarna even je mond kan het voordelen opleveren

Ø Het zet het kind in actie

Ø Het geeft het kind ruimte om zelf de situatie op de lossen

Ø Het geeft (indien nodig) ruimte om te vertellen wat er aan de hand is

Ø Het maakt kinderen zelfstandiger

Als je probeert niet te oordelen ontstaat er meer rust in het contact met het kind. De kans dat er beter naar elkaar wordt geluisterd neemt toe. Oordelen hebben als ‘bijwerking’ dat ze de communicatie kunnen stoppen of negatieve emoties oproepen. Er ontstaat dan vaak meer gedoe. Hoe voelt het voor jou als iemand met boze stem tegen je zegt:

‘Hoe vaak heb ik je nu gevraagd om je rommel op te ruimen!’

‘We pakken hier geen ballen van elkaar af, dat weet je best!’

‘Kom jij eens even hier! Ben je helemaal mal!’



En…? Niet zo prettig toch?

Veel succes met ‘benoemen wat je ziet’





  • Comments(0)//tsoexpeditie.expeditieopvoeden.nl/#post51

Opgesloten op de wc

Tips voor de TSOPosted by Saskya Wiegel Mon, March 06, 2017 11:48:20

Opgesloten op de wc

Tijdens het buitenspelen ontstond ruzie tussen twee jongens. De tso medewerker kwam er bij maar voor ze iets had kunnen zeggen rende een van de jongens woedend naar binnen. Hij sloot zich op in de wc. Ze had bij de wc-deur gestaan en gezegd dat hij er direct af moest komen. Je mag namelijk niet naar binnen zonder vragen. Toen hij er niet snel uit kwam heeft ze hem maar even gelaten want ze wist niet meer wat ze moest doen. Ze vroeg mij wat ik daar van vond. ‘Een interessant geval’, zei ik. We schoten samen in de lach.


Ik vroeg haar hoe hij 10 minuten later van de toilet was gekomen. Hij was rustig weer naar buiten gegaan. Ze had hem nog wel even op zijn kop gegeven dat hij niet naar binnen mocht gaan zonder dat te vragen. De verdere pauze bleek er geen probleem meer te zijn tussen hem en het andere kind.


Het gaat hier eigenlijk over 2 verschillende dingen die door elkaar zijn gaan lopen:

1. Emotiecontrole

2. Houden aan regels


Emotiecontrole is een hele klus

Je staat er misschien niet bij stil maar het is voor kinderen een hele klus om te leren de emoties onder controle te houden. Als er boosheid of frustratie ontstaat kunnen jonge kinderen heel lichamelijk reageren. Ze gaan bijvoorbeeld duwen, trekken of slaan. Hoe meer je je kunt uiten in taal hoe minder je met je lichaam zult reageren. Je moet daarnaast ook nog leren welke emotie je eigenlijk voelt. Een volwassene die emoties benoemt is daarbij een grote hulp. Naarmate kinderen ouder worden gaat dat steeds beter. Ze zullen steeds beter onder woorden kunnen brengen wat ze voelen en denken. Realiseer je dat volwassenen ook nog geregeld moeite hebben om hun emoties te controleren.

In de situatie hierboven koos de jongen er voor om weg te rennen in plaats van de ander te schoppen of slaan. Hij zocht rust en vond die op de wc. Even weg van de anderen kon hij zichzelf herpakken. Hij voelde zich namelijk erg gefrustreerd omdat hij zijn zin niet kreeg bij een spel. Eigenlijk verdient hij een compliment. Hij nam in een fractie van een seconde een beslissing die voor hem goed was. Hij wist wat hij nodig had om rustig te worden. Hoe goed is dat?

Boos worden op geëmotioneerde kinderen lost meestal niet veel op. Je bent dan samen boos. Dat is geen handige situatie.


Dit kan je doen:

Ø Praat kort met het kind in plaats van tegen het kind. Hiermee bedoel ik dat je vragen stelt in plaats van bestraffend toespreken.

Ø Vraag bijvoorbeeld: ‘Hielp het om even alleen te zijn?’

Ø Vraag wat er gebeurde op het schoolplein

Ø Geef een compliment. Bijvoorbeeld: ‘Wat goed dat je wist wat je nodig had om rustig te worden.’

Ø ‘Zeg mij, als het je lukt, volgende keer dat je even rust nodig hebt en naar binnen gaat. Ik weet dan waar je bent.’ Zo houdt hij zich aan de regels en heb jij het overzicht.

Ø Vraag of er nog iets met het andere kind moet worden uitgesproken.



De angst van bijna iedere TSO medewerker

Straks gaat iedereen naar binnen rennen. Deze angst is altijd onterecht. Weet dat het maar een klein groepje kinderen is waar dit voor geldt. De meeste kinderen willen namelijk (door)spelen. Jij kent jouw groep en je weet vast wel voor wie dit zou kunnen helpen. Gecontroleerd naar binnen mogen gaan is iets anders dan ongecontroleerd in en uitrennen. Een rustige plek kan overigens ook buiten worden gecreëerd.

Kinderen zijn de hele dag in een groep. Is er op jouw school een plek waar kinderen even rust kunnen vinden?

Veel succes in de TSO!








  • Comments(0)//tsoexpeditie.expeditieopvoeden.nl/#post50
« PreviousNext »